Halfvol Lifestyle Random

Zes dagen geen herinneringen

Twee jaar geleden op dit moment was ik niet aanwezig. Lichamelijk lag ik in bed met toeters en bellen aan de beademing. Ik sliep, heel diep. Bijna een week lang was ik er niet, maar toch ook weer wel. De wereld ging door en ik kreeg er niks van mee.

2014

Een paar dagen terug kreeg ik een bloemetje van mijn ouders vanwege 28 maart. Dat is bij ons geen feestdag, maar een dag met een vreemde bijsmaak. Die dag werd ik, twee weken na de bevalling, naar de Intensive Care gebracht voor beademing. In de middag ging ik onder zeil, om de donderdag erna pas weer mijn ogen open te doen. Voor mijn idee had ik een dag geslapen, maar het waren er zes. Zes dagen die ik kwijt ben, zonder herinneringen.

Iedereen maakt elke dag in zijn leven mee. Maakt herinneringen, leermomenten, blunders, tranen van het lachen of van verdriet. Elke dag zie je mensen, eet je en drink je, ga je bewust naar bed en zit je een paar keer per dag in een klein hokje op het toilet. Geen dag sla je over van geboorte tot je dood. Vanzelfsprekend lijkt het om elke dag je ogen te openen en te sluiten, ervan uit te gaan dat je elke dag gaat beleven. Het blijft dan ook bizar om te beseffen dat ik bijna een week leven ‘mis’.  Het is kwijt, lijkt nooit plaats te hebben gevonden en al die dagen hebben geen herinneringen. Terwijl ik vocht voor mijn leven en mijn lichaam keihard werkte, sliep ik en ben ik die dagen kwijt.

In die dagen zaten de artsen met de handen in het haar en zat familie met een steen in hun maag naast mijn bed. Al die tijd had ik er zelf geen invloed op en deed mijn lijf wat hij wilde. In die dagen ging de wereld door met vechten, vernederen en verdwenen er twee meisjes in Panama. Toen ik een week later televisie keek op mijn kamer in het ziekenhuis waren ze nog steeds aan het zoeken zonder resultaat. In die dagen ging de klok vooruit voor de zomertijd en heb ik voor het eerst de overgang niet meegemaakt. De blaadjes waren in die week aan de bomen gekomen en de lucht rook naar lente. De wereld ging door zonder mij en zonder mij nodig te hebben. Dan voel je je nietig, terwijl je net hebt gevochten om je leven te behouden en de belangrijkste persoon te blijven in het leven van je dochtertje.

Na die opname waren veel mensen benieuwd of ik iets van die dagen kan herinneren. Ik heb niet gedroomd, heb niets gehoord of gezien. De ladingen Propofol zorgden ervoor dat ik volledig van de wereld was. Wel had ik altijd het idee gehad dat er iemand tegen mij heeft gezegd dat we aan waren gekomen in Utrecht toen ik met de ambulance werd overgebracht. Of dit zo is weet ik niet en ik zal er ook niet achter komen. Ook schijn ik gehuild te hebben toen mijn ouders en man naast mijn bed zaten en het hadden over Sarah. Maar ook daar weet ik niets meer van, hoe hard ik ook probeer terug te denken. Er zijn mensen die weken, maanden en soms zelfs jaren van de wereld zijn. Ze zijn er wel, maar toch ook weer niet. Seizoenen komen en gaan, er vinden wereldrampen plaats en aanslagen. Er worden verkiezingen gehouden, relaties beëindigd, kinderen geboren en mensen die hun laatste adem uitblazen. En dat allemaal zonder dat ze er erg in hebben.

Een stukje uit je leven missen is bizar en wereldvreemd. Het idee dat je al die dagen niets mee hebt gekregen van het leven en de wereld. Dat alles en iedereen om je heen door ging. En dat ik twee jaar later nog steeds een stukje mis en nooit meer zal terugkrijgen. Des te meer geniet ik van het feit dat ik elke ochtend het licht door de gordijnen binnen zie komen en ik mij kan verheugen op een nieuwe dag!

Volg je mij al op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin?

Print Friendly, PDF & Email

Hoe vond je dit recept of artikel?

Geef 1 tot 5 sterren!

Gemiddelde waardering / 5.

As you found this post useful...

Follow us on social media!

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Hoi! Welkom op Lifesabout.nl. Mijn naam is Geertje. 32 jaar, levensgenieter, mama en vrouw van... Schrijven is mijn passie en dat doe ik graag over alles wat mij een gelukkig en mooi mens maakt. Denk aan health, lifestyle, moeder zijn, fashion, uiterlijk en koken. Maar ik stel mij ook kwetsbaar op en schrijf over mijn leven als hartpatiënt. Dagelijks vind je hier vooral veel positiviteit en neem ik je mee naar wat mij zoal bezighoudt. Enjoy!

Comments (12)

  • Wat Heftig, vooral ook dat het dus lijkt alsof je wel iets mee hebt gekregen. Zelfs gehuild ( ik breek een beetje). Onwerkelijk om zo lang van de wereld te zijn en daarna wakker te worden. Beantwoorden
  • Super heftig zeg! Voor jou een dikke knuffel! Beantwoorden
  • Dat lijkt me heel heftig en bijna een week is lang. Gelukkig kun je nu genieten van je kleine meid. Beantwoorden
  • Echt ontzettend heftig en ook heel eng. Blij dat je er nog bent, dat je het gered hebt en van je mooie meisje mag genieten. Beantwoorden
  • Wat heftig! Maar ook mooi geschreven, raar dat de wereld zo daar gaat zonder jou. Vooral toen je net mama was. Jou familie is zoiezo dankbaar dat je er bent! Ze hebben mij ooit 2 weken in coma gehouden dus ik voel wat je beschrijft. Dingen die je gemist hebt en niet meer over kan doen. Beantwoorden
  • Wat lijkt me dat een bizare ervaring! En ook een gemis van allemaal werkelijkheden of zijn het onwerkelijkheden voor je gevoel. Je hebt het mooi geschreven, maar ik ben blij dat je er weer gewoon bij bent in het werkelijke heden zeg maar. Ik lees je blog graag. Nog een mooie avond en weekend gewenst? Beantwoorden
  • Je herinderen van die tijd zijn gemaakt door je familie, het is vreemd dat je ze zelf niet hebt kunnen maken. Beantwoorden
  • Kippenvel! Wat heb je dit ontzettend mooi geschreven en zo beangstigend. Ik heb het zelf niet meegemaakt maar het lijkt mij niet fijn. Beantwoorden
  • Ik krijg een vreemd gevoel in mijn maag na het lezen van je verhaal. Je staat er inderdaad niet bij stil bij dit soort zaken... lijkt me ook zo bizar en ook wel eng om dagen te missen uit je leven en daarna erachter te komem dat de wereld om je heen gewoon doorgaat. Mooi geschreven! Beantwoorden
  • Wat ontzettend heftig Geertje. Ik krijg een knoop in mijn maag. Lijkt mij heel eng om te horen dat je gehuild hebt toen het over Sarah ging, maar dat je dat echt niet meer weet. Knuffel! Beantwoorden
  • Je maakt me aan het huilen....Wat ontzettend vreemd moet dat voelen.... Ik vind je zo dapper en zo bijzonder om te volgen! Beantwoorden
    • Lief van je. Ik vind jou net zo'n bikkel hoor! Beantwoorden

Write a comment

Lees vorig bericht:
Met een glimlach het schaamrood op mijn kaken.

Trotser dan trots wanneer ik met Sarah ergens ben. Thuis, in de winkel, in de stad, in een menigte mensen...het...

Sluiten