Mama

Het moederschap…het wordt steeds leuker! En makkelijker.

0
(0)

Ik kon het nooit echt begrijpen wanneer mensen (en met name vaders) vertelden dat ze hun kleine iniemienie baby’tje best een beetje saai vonden. Ze kunnen niks, zeggen niks en er is weinig interactie. Toen ik Sarah als 4 pond geluk vasthield zat mijn hart vol van verliefdheid. Maar het moederschap zelf? Dat was toen nog vooral heel veel plannen, verzorgen en inschatten. Vooral dat laatste, want ik miste de ondertiteling.

Sarah is inmiddels ruim 2 jaar en ontwikkelt razendsnel. Ze is hartstikke gezond, leert snel en kletst er op los. Elke week zien we haar groeien in zowel de lengte als in haar ontwikkeling. Nu ik haar kunnen en onze dagen vergelijk met twee jaar terug, zie ik een wezenlijk verschil in ons allebei. En ik moet toegeven…het wordt echt steeds leuker.
Zo onervaren en groen als ik was, zo makkelijk gaat het nu. Dan heb ik het over het verzorgen van Sarah en het doorkomen van de dag.
Haar dag fantastisch en onvergetelijk maken en alles wat bij het moederschap komt kijken. Je moet er in groeien en dat is leerzaam maar ook spannend. Uitgegroeid ben je trouwens nooit, laten we dat voorop stellen.

Een kleine baby slaapt, eet, huilt, plast en poept. Het komt neer op heel veel verzorging en geborgenheid. Ook is stabiliteit en een vast ritme vaak het geheim voor een tevreden baby. Ik bestelde uit onwetendheid vlak voor de geboorte een zogenaamde ‘babyplanner’. Zo kon ik zien wanneer het tijd was voor een fles, een slaapje, een schone luier en dat soort praktische zaken.
Achteraf onzin, want ik kwam er al snel achter dat zo’n ding niet helpt bij het leren kennen van je kindje. Elk kindje is uniek, dus valt er niks in te stellen in een apparaat. Nooit hebben we hem gebruikt en hij staat al geruime tijd stof te happen.

In de eerste maanden leerde ik huiltjes herkennen, gezichtsuitdrukkingen begrijpen en met name gokken naar wat Sarah soms nou bedoelde. Vaak was het frustratie van iets nog niet kunnen, soms kwamen we er gewoon niet achter. Dan wilde ik heel graag de ondertiteling aanzetten. Maar die is er natuurlijk niet.
Jeetje mina, hoe vaak ik wel niet heb staan gissen naar wat er met haar was als ze verdrietig was of pijnlijk oogde. Ze kon mij niks duidelijk maken en dat vond ik met name voor haar ontzettend vervelend.
Eigenlijk een hele opluchting toen Sarah begon te praten en nu zelf kan uitleggen wat er is als ze het ergens niet mee eens is. Ze kan mij vertellen dat ze pijn heeft en waar het pijn doet. Eindelijk zitten we op één lijn en dat is fijn, geruststellend en zorgt ervoor dat een eventueel pijntje snel verholpen kan worden. Sarah blij, mama blij.

saar

Maar het is niet alleen makkelijker aan het worden, voor mij namelijk ook steeds leuker. Dat heeft meerdere redenen. Nu ze honderduit praat klets ik gezellig met haar mee, ze krijgt een eigen karakter en daar mag ik elke dag kennis mee maken. Je komt erachter op wie ze lijkt, wat ze leuk vindt en welke eigenschappen je het liefst uit je genen had gehaald voordat je je voortplantte. Ze wordt een echte, eigen individu en dat is zo ontzettend mooi en leuk om te zien. Ze tovert rollenspellen tevoorschijn, hangt de poppenmoeder uit en kan zeggen of ze iets mooi of lekker vindt. Dat eigen willetje met bergen fantasie, ik houd er zo van.

En ja, ik weet dat er nog heel veel ‘behangplak-momenten’ komen. En dat er met deuren geslagen gaat worden wanneer ze 16 is. Dat ik momenten heb dat ik niet begrijp wat er zich in dat hoofdje afspeelt, dat ze mij niet begrijpt of wil begrijpen. Maar het feit dat ze echt een eigen ‘mens’ aan het worden is, met een karakter, een mening en een stem…dat maakt alles goed.

Voor andere moeders/vaders: vinden jullie het moederschap ook steeds leuker worden?

Volg je mij al op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin?

Print Friendly, PDF & Email

Hoe vond je dit recept of artikel?

Geef 1 tot 5 sterren!

Gemiddelde waardering 0 / 5. 0

Ben jij de eerste die stemt?

Hoi! Welkom op Lifesabout.nl. Mijn naam is Geertje. 32 jaar, levensgenieter, mama en vrouw van... Schrijven is mijn passie en dat doe ik graag over alles wat mij een gelukkig en mooi mens maakt. Denk aan health, lifestyle, moeder zijn, fashion, uiterlijk en koken. Maar ik stel mij ook kwetsbaar op en schrijf over mijn leven als hartpatiënt. Dagelijks vind je hier vooral veel positiviteit en neem ik je mee naar wat mij zoal bezighoudt. Enjoy!

Comments (5)

  • Ik vind het nu 100 keer leuker dan toen hij nog een baby was. Dat echte baby vond ik ook niet echt heel leuk, hoe bijzonder het ook was. Maar nu echt contact hebben met zo’n ventje vind ik vele malen leuker.

    Beantwoorden
  • Je eerste stukje herken ik heel erg. Toen onze apruit nog klein was en mensen zeiden dat het alleen maar leuker werd, dan dacht ik wel eens dat ze bedoelden dat een baby, mijn baby, niet leuk is en dat vond ik stom haha.
    Nu snap ik wat ze bedoelen, al mis ik m’n kleine baby prupke soms ook

    Beantwoorden
  • Ja, het wordt inderdaad steeds leuker! Al ben ik de laatste tijd toch ook wel heel erg bezig met terugkijken naar de tijd dat ze nog een schattige kleine baby en daarna een heerlijke dreumes was, want aanstaande zondag wordt onze kleine dame al weer 2!

    Beantwoorden
  • De periode van 3 tot 7 vond ik het leukst. Toen kwam langzaam de kleine meisjes kattekoppen periode, en nu zitten we in de pre puber periode. Die is om je voor te bereiden op de puberteit. Zodat je in de puberteit geen geduld meer hebt voor de echte puberteit 😀

    Beantwoorden
  • Ik vond de tijd met een mini baby ook erg mooi. Lekker de hele dag knuffelen en dat ze overal kunnen slapen. Maar nu, ze kan klappen, dansen, papa en mama zeggen, super schattig

    Beantwoorden

Write a comment