Lifestyle Mama

‘Mama, ben je nu weer beter?’

Ik besprak mijn schuldgevoel die ik ervaar tegenover Sarah, toen ik in de stoel van de psycholoog zat. Dat ik elke keer weer het gevoel heb dat ik haar teleurstel. Omdat ik geen gezonde en fitte moeder ben die alles kan. Maar in hoeverre is dat gevoel realistisch?

De helft van de tijd moet ik haar verzoek om mee te spelen of te helpen met puzzelen afwijzen. Dan zit of lig ik op de bank om mijn bijna lege batterij zoveel mogelijk op te laden. Haar hoofd hangt dan wel eens naar beneden en met afgezakte teleurgestelde schouders draait ze zich weer om. Ze herstelt zich prima en gaat al snel aan de slag met iets anders.
De andere keren kan ik wél met haar spelen, lezen of puzzelen. Maar er komt altijd een moment dat ik haar weer moet teleurstellen. Of dat ik verstoppertje of ons rollenspel moet afbreken omdat ik merk dat ik over mijn grenzen heen ga. Dan lees ik een boekje en beginnen alle zinnen te dansen. Dan kom ik niet meer uit mijn woorden en moet ik het boek dichtklappen.

Ik voel mij schuldig op dat moment en zelfs egoïstisch. Want ik ben een moeder en mijn gevoel zegt dat ik alles over heb voor mijn kind. Dat gevoel dondert door mijn hele lijf, het ís zo. Maar mijn lijf en mijn verstand vechten tegen dat gegeven en hebben er schijt aan. Tot hier en niet verder moeders, helaas pindakaas.
Toch zal ik op bepaalde momenten eerst moeten denken aan mijzelf en Sarah duidelijk moeten maken dat het even niet gaat. Gelukkig pikt ze het goed op, maar soms rollen er toch tranen over haar peuterwangen. En dat steekt. Op dat moment ben ik boos en teleurgesteld dat het zo moet, maar het is niet anders.

Wanneer ik weer wat ben bijgekomen besteed ik wel het liefst al mijn opgespaarde energie aan die mooie dochter van mij. Dan openen we weer een boekje, maken we een puzzel of stoeien we tot we niet meer kunnen van de slappe lach.
En dan kruipen we samen op de bank om een film of serie te kijken en kriebelen we elkaars armen of benen in plaats van dat we nog de speeltuin onveilig maken en een stuk gaan fietsen, met een ijsje op de terugweg. Het is of of, in plaats van en en. Zij weet gelukkig niet beter en ze zal het mij vast niet kwalijk nemen, maar oh wat was ik graag fit en gezond geweest. Daarom ben ik ook zo dankbaar voor het feit dat ze naar het KDV gaat elke week en dat opa en oma haar regelmatig even willen ‘lenen’. Voor haar is het feest en voor mij een geruststelling dat ze even veel energie kan verstoken.

Sarah gaat mee naar de apotheek, naar de bezoekjes aan de Trombosedienst en naar de huisarts. Ze weet precies waar alle speelhoeken zijn en ze kijkt vol interesse hoe de naald in mijn arm wordt gestoken om bloed af te nemen. Het is niet meer dan normaal en zo zal het hopelijk voor haar ook altijd zijn. Ze weet tenslotte niet beter en dat is een kleine opluchting.
Wanneer we in het centrum lopen of in de wijk voor een rondje frisse neus rent ze aan één stuk door. En wat ze dan het leukst en spannendst vindt? Dat mensen achter haar aanrennen en proberen haar te pakken.
In huis lukt mij dat nog wel (ze kan weinig kanten op), maar op straat red ik dat niet. Dan rent ze en rent ze steeds verder voor mij uit. Tot ik haar roep en vraag om even te stoppen. Ik was graag achter haar aangerend, maar het blijft bij lopen. Voor mij een topsport.

Ondanks dat niemand er iets aan kan doen blijf ik elke keer sorry tegen haar zeggen. Ik weet dat het niet hoeft, maar ik zeg het haar toch. En elke keer, elke week, blijft ze het vragen wanneer we het gebouw van de apotheek en de huisarts verlaten. ‘Mama, ben je nu weer beter?’

Volg je mij al op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin?

Hoi!
Welkom op Lifesabout.nl.
Mijn naam is Geertje. 32 jaar, levensgenieter, mama en vrouw van…
Schrijven is mijn passie en dat doe ik graag over alles wat mij een gelukkig en mooi mens maakt.
Denk aan health, lifestyle, moeder zijn, fashion, uiterlijk en koken.
Maar ik stel mij ook kwetsbaar op en schrijf over mijn leven als hartpatiënt.
Dagelijks vind je hier vooral veel positiviteit en neem ik je mee naar wat mij zoal bezighoudt. Enjoy!

Comments (8)

  • Jeetje wat heftig Geertje. Ik krijg tranen in mijn ogen van je verhaal. En ik begrijp jou (en je kleine meisje) helemaal. Maar soms is het gewoonweg niet anders. Ik troost mij altijd met de gedachte dat kinderen heel flexibel zijn en zich aanpassen aan de situatie, omdat ze niet anders kunnen (en kennen). Natuurlijk is het moeilijk en heftig als je dat koppie ziet zakken en tranen ziet op haar mooie gezichtje. Maar als je lijf niet meewerkt… Het klinkt alsof je al hartstikke veel doet en gaat het ook niet om de liefde die je uitstraalt? Of dat nu wat rustiger kriebelend op de bank is of rennend in de huiskamer? Ach ja. Soms zeggen woorden niet genoeg of wat ik bedoel. Ik hoop dat je begrijpt wat ik wil zeggen.

    Beantwoorden
  • Pfff tranen staat in mijn ogen. Mama wanneer ben je weer beter.? Kan me voorstellen dat je gewoon 1 dag wel wil rennen en vliegen. Wat een heftig stukje maar mooi geschreven. 1 levensles krijgt ze zeker wel mee van je en dat is een hele belangrijke. Respect en grenzen aangeven aanpassen aan een ander. En dat word soms maar nog weinig gedaan. Sterkte

    Beantwoorden
  • Zo herkenbaar… Knuffel ?

    Beantwoorden
  • Gedeeltelijk herkenbaar, ik ben niet de fitte moeder die Keira had meer. En zeg vaak nee. Ik voel me schuldig maar troost mij dat ze het slechter had kunnen treffen, dat het bij mij ooit beter zal gaan, en dat ze zoveel liefde krijgt en kusjes en knuffels als ze wilt

    Beantwoorden
  • Als ik jouw verhaal zo lees, met jouw emoties, kan ik me heel goed de teleurstelling begrijpen. Dat je dingen wilt die jouw lichaam niet toelaat.
    Maar als ik jouw blogjes lees en ook naar de foto’s kijk dan spat het er van af hoe veel je om sarah geeft en hoe erg je je best doet. Ik denk dat sarah nu nog veel te jong is, maar dat ze over een jaar of 10 heel anders kijkt. Dan ziet ze hoe sterk haar moeder is en hoeveel ze van haar houdt. En daar doe je het voor.
    En en en, de bovenste foto, met jullie 3, vindt ik echt prachtig x

    Beantwoorden
  • Heftig en zo rot ook al kun je het deels relativeren. Ook herkenbaar.. toen Midas nog wat kleiner was (is nu bijna 3). Vroeg hij als ik weinig energie/pijn had of ik weer beter was en of ik naar de dokter moest… de eerste keer ging dat door merg en been. Nu kan ik het steeds beter uitleggen. Maar leuk is het niet..

    Beantwoorden
  • Zo herkenbaar, alhoewel het bij elke leeftijdsfase weer veranderd waarin ik mijn meiden moet teleurstellen. Was het als peuter inderdaad het samen spelen, eenmaal op school zijn het de vriendinnetjes die niet elke keer bij ons konden spelen en mijn puberdochter moet ik regelmatig teleurstellen dat ik haar niet elke keer naar voetbal of de orthodontist kan brengen.
    Maar het is vooral je gevoel als moeder, denk ik. Want slechtere kinderen zullen ze er niet van worden. 😉

    Beantwoorden
  • Ik probeer me ook te bedenken dat ‘andere moeders’ hun kind ook wel teleurstellen: “mama moet naar het werk”, “mama, is je broertje aan het verschonen”…
    Ik herken het gevoel wel hoor, want het is toch anders…
    Digi-knuf!

    Beantwoorden

Write a comment

Lees vorig bericht:
Bevorder hygiëne in de keuken met Joseph Joseph! *Winactie* GESLOTEN

Het is weer veel te lang geleden dat er een toffe winactie op Lifesabout voorbij kwam. Om te vieren dat...

Sluiten