BikkelharT Mama

Ik moest leren je te missen…

0
(0)

‘Ik mis je niet’, een gedachte of uitspraak die ik vorig jaar zonder pijn en moeite kon denken of roepen als het om mijn dochter ging. Ik miste haar niet en ik kende haar niet. Open en eerlijk vertel ik over onze moeizame start en band.

De hechting tussen mij en Sarah is nogal problematisch geweest. Aangezien ze in haar eerste levensmaand werd verzorgd door mijn man en mijn ouders, konden wij niet aan elkaar wennen en hechten. Ik heb haar niet geboren zien worden, niet horen huilen en niet meteen vast kunnen houden. De eerste dagen van haar leven herinner ik mij niet door de narcose en de morfine. De dagen erna kreeg ik teveel pijn en werd ik te ziek om haar te verzorgen. Pas toen zij ruim een maand oud was heb ik mijn eerste luier verschoond en konden wij kennis maken met elkaar.

IMG_1557

Meteen vanaf het begin voelde ik geen klik. Ik zag haar liggen in haar bedje maar voelde niet dat zij mijn dochter was. Het gevoel dat je hoort te hebben na de bevalling was er niet. Zij was mijn dochter, maar dit was meer een feit dat een gevoel. Wanneer de verpleging haar op mijn borst legde dacht ik niet aan het feit dat ik nu moeder was, of hoe mooi en bijzonder dit meisje was. Ik dacht aan alle pijn die ik op dat moment voelde en telde alleen maar de uren af tot ik de volgende morfine weer mocht krijgen.

Thuis hebben we hard gewerkt aan onze binding en het is bijna helemaal goedgekomen. Bijna, want toen ze voor het eerst naar het kinderdagverblijf ging had ik het idee dat de hechting misschien niet voor 100% in orde was. Tenminste, niet vanuit mijn kant. Ik heb nooit moeite gehad met haar wegbrengen ook niet wanneer ze begon te huilen. Als ze ergens anders is mis ik haar wel, maar niet tot op het bot. Ik had er totaal geen moeite mee en voelde mij soms een gevoelloze moeder. Gelukkig kijk ik wel uit naar het moment dat ik haar weer op kan halen en ik haar weer zie. Als ik dat gevoel niet had gehad, had ik zeker aan de bel getrokken want dan was er iets niet goed.

Er is dus een zekere afstand van mij naar haar, maar daar heb ik vrede mee. Zolang zij goed gehecht is aan mij (en dat is ze gelukkig) en er zelf geen last van heeft, vind ik het goed. Ik laat het ook niet aan haar merken als ze ouder is en misschien moet ik het als voordeel zien dat ik haar makkelijk letterlijk uit handen kan geven en los kan laten. Maar het is wel mijn meisje, mijn dochter. En wat ben ik blij met haar!

Volg je mij al op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin?

 

Print Friendly, PDF & Email

Hoe vond je dit recept of artikel?

Geef 1 tot 5 sterren!

Gemiddelde waardering 0 / 5. 0

Ben jij de eerste die stemt?

Hoi! Welkom op Lifesabout.nl. Mijn naam is Geertje. 32 jaar, levensgenieter, mama en vrouw van... Schrijven is mijn passie en dat doe ik graag over alles wat mij een gelukkig en mooi mens maakt. Denk aan health, lifestyle, moeder zijn, fashion, uiterlijk en koken. Maar ik stel mij ook kwetsbaar op en schrijf over mijn leven als hartpatiënt. Dagelijks vind je hier vooral veel positiviteit en neem ik je mee naar wat mij zoal bezighoudt. Enjoy!

Comments (9)

  • Ahhh elke keer als ik iets over je bevalling lees moet ik echt even slikken, het lijkt me zo vreselijk moeilijk om dat meegemaakt te hebben! Dikke knuffel voor jou!

    Beantwoorden
  • Oef, je hebt het zo verrot gehad. Heftig om dat zo terug te lezen. Hechting met Jim is ook anders dan met Sam. Ik heb de eerste maanden het gevoel gehad dat hij van het ziekenhuis was. Ook toen hij eenmaal thuis was. En ik ben bang geweest om onvoorwaardelijk van hem te houden omdat ik zo bang was om hem kwijt te raken. Gelukkig gaat het nu goed hoor maar onze band heeft moeten groeien terwijl dat bij Sam niet zo was.

    Beantwoorden
  • Wat heb je het zwaar gehad meis, lijkt me echt vreselijk .
    Maar het is goed gekomen en Saar is nu je lieve meisje en jij bent haar geweldige moeder!

    Beantwoorden
  • Ik voel het precíes zo.

    Beantwoorden
  • Wat heftig. Ook al heb ik de helft niet meegemaakt van wat jij hebt moeten doorstaan, ik herken wel het gevoel van je kindje niet kennen. Ik had het daar de eerste paar weken na mijn bevalling heel moeilijk mee. Maar uiteindelijk kwam het wel snel op gang. Het moeite met wegbrengen heb ik bij Senna ook nooit gehad maar had niets te maken met dat ik niet van hem hield, ik wist gewoon dat hij over een paar uur weer bij mij zou zijn. Liefs!

    Beantwoorden
  • Wat heftig zeg en wat goed dat je hier zo open over bent.

    Beantwoorden
  • Wat moet dat ongelooflijk moeilijk zijn. Ik kan me er helemaal niks bij voorstellen. Wat mooi dat je hier zo open over bent.

    Beantwoorden
  • Poeh wat heftig lijkt me dat! Jullie hebben echt een zware start gehad. Ik moest overigens ook echt een poosje wennen hoor. Ik had niet gelijk dat oergevoel van ‘dit is mijn kind’. Dat heeft moeten groeien.

    Beantwoorden
  • Wat heb je dit open en eerlijk beschreven. Heel dapper.

    Beantwoorden

Write a comment

Read previous post:
Waarom het niet oké is om elke dag positief te zijn.

Naast dat het niet haalbaar is, is het naar mijn idee ook niet gezond om elke dag de positiviteitsgoeroe uit...

Close