Lifestyle

Hoe volwassen ben ik eigenlijk?

0
(0)

Ik had het er laatst nog met een oud klasgenoot over. Dertien jaar geleden namen we onze HAVO diploma in ontvangst. Dertien jaar…In die dertien jaar zijn we allemaal gegroeid, ontwikkeld, volwassen geworden en soms zelfs voortgeplant. In die dertien jaar groeien we uit tot iemand die we uiteindelijk zullen zijn. Iemand die klaar is om de strijd aan te gaan met het leven en er vooral  van te genieten natuurlijk. Dertien jaar geleden vond ik ‘dertig zijn’ oud en volwassen klinken. Maar hoe zit dat nu ik 31 ben? Ben ik wel zo volwassen geworden? En ben je eigenlijk ooit ‘klaar’ met volwassen worden?

Twintig is bijzonder. Nee….dertig! Of niet?

Toen ik tien was kon ik niet wachten om twintig te zijn. Dan zou het leven pas leuk zijn en dan pas zou het er toe doen. Toen ik eenmaal twintig was leek dertig een bijzondere mijlpaal aangezien het twintig worden toch niet heel bijzonder was.
Nee dertig… dan zou ik vol levenslessen zitten en wel zo’n beetje weten hoe de wereld in elkaar steekt. Dan zou ik jong zijn én wijs en dus nog genoeg energie in de pocket hebben om volop te leven.
Ik ben vorig jaar die dertig gepasseerd en ook dat was niet zo bijzonder als ik dacht. Ten eerste word je de dag na je verjaardag niet ineens anders of volwassener wakker.
Ouder worden, volwassen worden, is een proces. Er zit geen start aan en geen duidelijk eind. Je bent als mens niet ineens ‘af’ en volgroeid van binnen. Maar dan denk ik al snel, wat is volwassen eigenlijk? Is dat persoonlijk?

Ik zie het als een combinatie van meerdere dingen. Wanneer je volwassen bent kun je jezelf redden op het gebied van wonen, eten en werken. Maar wat nou als je niet zelfstandig kunt wonen of niet kunt werken, maar je toch dertig bent? Dan ben je toch ook volwassen? Zou het dan toch alleen die magische grens zijn van 18 jaar? Wanneer de wereld aan je voeten ligt en je ineens alles mag? En wanneer er tegelijkertijd ook van alles van je verwacht wordt?

IMG_5257

Op eigen benen

Eenmaal op kamers (ik was toen 21) en aan de studie leerde ik mijzelf te redden. Ik was nu verantwoordelijk voor mijzelf, voor het eten wat ik naar binnen stopte en voor het behalen van mijn diploma. Ik haalde in die jaren mijn rijbewijs, werd verliefd, trouwde en kreeg een dochter. Dat maakte mij deels volwassen, maar tegelijkertijd nog veel kwetsbaarder.
Moeder worden heeft mij zoveel verantwoordelijkheid bij gegeven maar daarmee ook vaak veel angst en onzekerheid.
Dat zekere waar ik voor stond in mijn begin twintiger-jaren, daar was weinig meer van over. Koken kon ik, werken en het huishouden ook. Ik was al vaak genoeg gevallen en weer opgestaan, maar tegelijkertijd voel je je weer zo ontzettend nietig na de geboorte van je kind(eren).

Oneindig leerproces

Volwassen worden zie ik als een leerproces, een oneindige uitdaging met jezelf. Je bent nooit uitgeleerd en dat is maar goed ook. Kijk ik naar mijzelf, dan zie ik een jonge vrouw in de bloei van haar leven. Soms vechtend tegen alle tegenwind, veelal genietend van de wind in de rug. Volwassen allerminst, want zo wijs vind ik mijzelf nog niet.
Als ik op een bepaalde leeftijd uitgeleerd zou zijn en alles zou weten en begrijpen, dan is er niets meer aan. Al zou het het leven soms makkelijker kunnen maken, uitdagender zal het er niet van worden. En dus ook niet leuker en verrassender.
Het leven zie ik als één groot klimrek met vallen en opstaan. Vallen doe je echt nog wel als je ruim met pensioen bent, maar je weet inmiddels als geen ander dat opstaan loont. Enorm loont. En dat inzicht vind ik misschien nog wel het mooiste van volwassen worden. Je komt er altijd weer, altijd.

Volg je mij al op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin?

Print Friendly, PDF & Email

Hoe vond je dit recept of artikel?

Geef 1 tot 5 sterren!

Gemiddelde waardering 0 / 5. 0

Ben jij de eerste die stemt?

Hoi! Welkom op Lifesabout.nl. Mijn naam is Geertje. 32 jaar, levensgenieter, mama en vrouw van... Schrijven is mijn passie en dat doe ik graag over alles wat mij een gelukkig en mooi mens maakt. Denk aan health, lifestyle, moeder zijn, fashion, uiterlijk en koken. Maar ik stel mij ook kwetsbaar op en schrijf over mijn leven als hartpatiënt. Dagelijks vind je hier vooral veel positiviteit en neem ik je mee naar wat mij zoal bezighoudt. Enjoy!

Comments (6)

  • Ik dacht ook altijd dat ik het nu wel allemaal onder controle zou hebben. Dat ik nu niet meer onzeker zou zijn enzo, nou helaas haha, dus heel herkenbaar

    Beantwoorden
  • Ik had het er laatst ook over met een vriendin, zo van ‘weet je nog.. Toen zeiden we: later als we ouder zijn en kinderen hebben..’. En nu zijn we dat dus blijkbaar haha! En dat voelt niet eens zo heel erg anders!

    Beantwoorden
  • Volwassen worden duurt denk je leven lang, elke keer kan je weer groeien doordat je bepaalde dingen leert of tegen komt in het leven.

    Beantwoorden
  • Als ik later groot ben wil ik net zo gelukkig zijn als nu, en 5 jaar geleden. En nooit volwassen worden ?
    Wat heb je dit weer ontzettend mooi geschreven!

    Beantwoorden
  • “Soms vechtend tegen alle tegenwind, veelal genietend van de wind in de rug.” Mooi omschreven en zo voel ik het ook aan. Ik focus op de wind in de rug en alle tegenwind probeer ik te trotseren met de hulp van de liefde en de mensen rondom mij.

    Beantwoorden
  • Ik vind mezelf ook nog niet volwassen, zeker omdat ik nog geen partner of kinderen heb. Ik heb dan ook vaak het gevoel dat mijn situatie niet klopt met mijn leeftijd.

    Beantwoorden

Write a comment

Lees vorig bericht:
Wist jij dit van hard en zacht water?

Je kunt boenen wat je wil met speciale producten tegen kalkaanslag of misschien zelfs eens in de zoveel tijd je...

Sluiten