Mama

12 mama-dingen die ik nooit zou doen, maar nu toch doe…

0
(0)

Diverse blogs en gesprekken zijn hierover al gepasseerd: bepaalde voornemens die je als mama zou doen of juist niet zou doen. Zo zou ik Sarah zo min mogelijk suiker geven en haar nooit met de Ipad laten spelen. Mission failed.

  1. Zoals ik al aan het begin schreef: zo min mogelijk suiker. Het is niet zo dat ik Sarah nu vol stop met suiker, maar ze krijgt toch zeker eens per dag iets met suiker. Een koekje, een liga, een snoepje bij de drogist of hagelslag op brood. Achteraf vind ik het helemaal niet zo erg dat ze af en toe wat suiker binnenkrijgt, zolang haar tanden maar goed worden gepoetst en zolang haar gewicht netjes is en ze over het algemeen goed haar gezonde maaltijden eet. Zo panisch als ik dacht te worden bij suiker, zo rustig ben ik er nu over. Er zijn voor mij belangrijkere dingen om mij op te richten in plaats van alle verpakkingen bestuderen en tussendoortjes te verzinnen die gezonder zouden zijn.
  2. Dan…de Ipad en de televisie. Ja, ze kijkt er naar en ze speelt af en toe een spelletje. Wel beperkt per dag en niet wanneer ze er om vraagt. Ze heeft haar favoriete films (Engelse tekenfilms) waar ze veel naar kijkt en twee leerzame spelletjes die sinds kort op de Ipad staan. Ook hierbij geldt: ik ben er minder panisch over dan een aantal jaar geleden. Sarah heeft ook een momentje voor haarzelf nodig in de middag nu ze bijna niet meer slaapt en ze ontspant heerlijk met een filmpje. Dan ligt ze op de bank onder een kleedje en komt ze helemaal tot rust. Prima…
  3. Ik zou nooit meer kleding kopen voor haar dan voor mij. Nou ehm…haar kledingkast puilt uit en die van mij is schrikbarend leeg. Leger dan vroeger, want ooit telde ik bijna 20 spijkerbroeken. Wanneer ik ga winkelen kijk ik ook eerst naar kinderkleding en dan naar kleding voor mijzelf. Waarom? Geen idee. Iets met prioriteiten of zo? Maar het gaat wel iets beter nu ik ben afgevallen. Ik moest wel voor mijzelf nieuwe kleding kopen het afgelopen jaar, want mijn broeken waren veel te ruim.
  4. Ik zou mijn kind nooit haar zin geven als ze vervelend is of zeurt. Leuk hoor, dat bedenken wanneer je nog geen nageslacht hebt rondlopen. Maar soms is het gewoon nodig om je kind te geven waar het om vraagt. Al is het zeuren….vreselijk zeuren. Gewoon om even de rust in je huis terug te krijgen of omdat ik dat pruillipje met gesnik echt niet kan weerstaan.
  5. Vroeger had ik gezegd dat ik echt niet alle tekeningen en knutseltjes zou bewaren, want het zijn er zoveel. Maar nu ik die tekeningen zie (ja ook dat ene streepje op een wit papier) kan ik ze niet weg doen. Dat streepje heeft mijn dochter gemaakt. Ooit was ze een klompje cellen en nu tekent ze een streepje….Ik gok dat er een kamer op zolder gevuld gaat worden met deze kunstwerken. Mama vindt ze prachtig Saar.
  6. Vreselijk, die enorme rijen bij een attractie omdat je kind er perse in wil. Maar toch sta ik in die enorme rijen gevuld met chagrijnige moeders en hangerige kinderen. Alles voor mijn kind, alles om haar gezicht te zien glunderen wanneer ze dan eindelijk aan de beurt is.
  7. Kunnen moeders nou eens stoppen met al die foto’s maken en plaatsen om social media? Eh….geen commentaar. Zie mijn Instagram en blog, dan weet je genoeg.
  8. De kamer van mijn kind(eren) zou altijd netjes zijn en opgeruimd, want een goed voorbeeld is het halve werk. Nu kun je haar kamer niet zien, anders had punt 8 ook geen tekst en uitleg nodig. Maar nee, er liggen gewoon knuffels op de grond en er staat een bak met rommel op de commode. Haar lades zijn niet georganiseerd en twee slierten behang bungelen depressief naar beneden.
  9. Ik zou boos zijn als mijn kind(eren) op de vloer of op een meubel zouden tekenen. Een tijdje terug vond ik een stuk vloer opgevrolijkt met groen en rood en ook de salontafel was onder handen genomen. Ik was niet ontzettend blij, maar absoluut niet boos. Ik dacht alleen maar ‘kijk nou hoe kunstig! Dit krijgen we er vast wel weer af’.
  10. Moeders moeten hun kinderen een beetje loslaten. Waarom zou je een tuigje gebruiken? Ik kan je vertellen…die 2 seconden dat ik Sarah even kwijt was in een winkel waren de ergste secondes uit mijn leven. Mijn hart stond stil, want ik zag haar niet. Ze stond achter een kledingrek en echt kwijt was ik haar niet. Maar ik zou haar het liefst een tuigje geven of vastplakken aan mijn rug tijdens het winkelen. Die angst…
  11. O ja, ik zou ook nooit pakjes drinken aan mijn kind geven. Nou ik kan je vertellen, ik ben al blij áls ze wat drinkt. Of het nou een pakje Roosvicee of appelsap is, het kan mij niet schelen. Vocht is vocht.
  12. Dat sentimentele gedoe van al die moeders die ineens veel sneller moeten huilen...nee ook dat zou ik nooit doen. Ik ben en blijf nuchter. Dacht ik. Tot ik na de bevalling weer All you need is love ging kijken.

Herkenbaar voor jullie papa’s en mama’s?

Volg je mij al op Facebook, Twitter, Instagram en Bloglovin?

Print Friendly, PDF & Email

Hoe vond je dit recept of artikel?

Geef 1 tot 5 sterren!

Gemiddelde waardering 0 / 5. 0

Ben jij de eerste die stemt?

Hoi! Welkom op Lifesabout.nl. Mijn naam is Geertje. 32 jaar, levensgenieter, mama en vrouw van... Schrijven is mijn passie en dat doe ik graag over alles wat mij een gelukkig en mooi mens maakt. Denk aan health, lifestyle, moeder zijn, fashion, uiterlijk en koken. Maar ik stel mij ook kwetsbaar op en schrijf over mijn leven als hartpatiënt. Dagelijks vind je hier vooral veel positiviteit en neem ik je mee naar wat mij zoal bezighoudt. Enjoy!

Comments (3)

  • Ik herken best veel maar ik bewaar niet veel tekeningen/knutselwerkjes. Nu maakt mijn zoontje ook niet veel, hij heeft een hekel aan tekenen, net als zijn moeder. Ik ben daar gewoon niet zo sentimenteel in en ben ook te opgeruimd om dat allemaal te bewaren.
    Verder ben ik stiekem heel blij dat hij het liefst water drinkt.

    Beantwoorden
  • Oh super herkenbaar dit! Ik doe ook alles behalve het bewaren van alle tekeningen. Ik krijg er ook niet de kans voor, mijn man is nog meer van het weggooien en soms gooit mijn dochter het zelf weg ?

    Beantwoorden
  • Wel herkenbaar in de zin van dat ik het ook gewoon doe, maar ik had van tevoren ook niet zulke hoge verwachtingen gesteld. 😉

    Beantwoorden

Write a comment

Read previous post:
Wanneer een uitje een bijna onmogelijke taak wordt.

Een jaar geleden zat ik nog volop in de EMDR en ik was net gestart met antidepressiva om de somberheid...

Close